sonnet 102 Kerst 2009 deel 1

Tweeduizendnegen. Witte Kerst.
Al dagen is er trouble met de treinen
er ligt een vieze modder op de pleinen;
de deken wordt haast dagelijks ververst.

Soms zijn het vette vlokken, soms een fijne
stuifsneeuw die onder je laarzen knerst.
De stoep is door het lopen gladgeperst;
de straten zijn gewilde jachtterreinen

van ballengooiers die je willen raken.
Daar maken kinderen een mooie pop.
Je mag niet op het ijs, je hoort het kraken

en doe je jas aan, zet je muts ook op.
De supermarkt deed toch nog goede zaken.
Tweeduizendnegen. Kerst. Ik stop.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s