sonnet 120 stout

Ik werd wakker en ik was twee schoenen
hele stoute schoenen bovendien
ik kon alles van de grond af zien
en mijn baasje ging mij glimmend boenen

tot ik glansde als een aubergine.
Onder tafel ging ik schoenen zoenen
zwarte, witte, bruine, rode, groene –
kreeg de liefde die ik echt verdien.

Toen mijn baas zijn nieuwe vrouwtje kuste
hoorde ik haar kermen: stop dan, stop
en hij zei dat hij haar levend lustte

met een toefje slagroom bovenop.
Wat daarna zijn wilde passie bluste
was die nare naaldhak op mijn kop.

Reacties, als altijd, zeer welkom.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s