Mijn wens voor prins Friso

Even tussen de sonnetten en zo door.

Prins Friso ligt er nu ongeveer zo bij als een kind van mij in 1995.  Het was in  Frankrijk.  Ze was er slechter aan toe dan de prins:  ze had veel zwelling in haar hoofd en breuken en bloedingen. Ze was in een kunstmatig coma, met beademing. Na een aantal dagen onderbraken de artsen tijdelijk de verdoving, zodat ze wakker kon worden.

Maar ze werd niet wakker. De pompen met verdovende middelen startten opnieuw.  Haar adem ging door een gierende en zuchtende machine, voeding liep haar lichaam in door een sonde, drinken kreeg ze per infuus. Er liep  een slangetje haar schedel in om de druk in haar hoofd te meten.  Machines hielden  belangrijke lichaamsfuncties voortdurend in de gaten.

Iedere zoveel dagen was er een ‘venster’ waarin ze de kans kreeg om wakker te worden. Maar ze werd niet wakker. Integendeel, het coma werd dieper. En de druk in haar schedel ging ook niet omlaag. De medicijnpompen gingen weer aan en ze sliep verder.

Rond de zestiende dag werd de druk in haar schedel plotseling onregelmatig. De volgende dag was hij normaal. Daarna werd ze wakker. Ze vertrok op dag 21 goed wakker en met een gunstige prognose naar Nederland.

Daarnet legde op de televisie een deskundige uit hoe prins Friso waarschijnlijk wordt behandeld: eerst een kunstmatig coma en daarna krijgt hij de kans om wakker te worden. Net als mijn dochter dus. Maar nu komt het verschil. Als iemand niet vanzelf wakker wordt, legde de man uit, dan doen ze bepaalde testjes en als die niet gunstig zijn, dan wordt in Nederland de behandeling gestaakt 72 uur na het ongeval.

Ik wens prins Friso en zijn familie  dat artsen  in Innsbruck een mens minder snel opgeven dan in Nederland.

Een uitgebreider verslag van mijn ervaringen met coma na ongeval vind je hier

Waarom krijgen we zo weinig nieuws over de toestand en behandeling van prins Friso? Een kritisch artikel daarover vind je hier

Advertenties

6 Reacties op “Mijn wens voor prins Friso

  1. Naar wat ik hoorde passen, ze in Innsbruck geen passieve noch actieve euthanasie toe en in een buitenlands ziekenhuis krijg je niet gauw de kans om gewoon dood te gaan.
    Tantebetje, wel fijn dat je dochter eruit kwam. Nu maar hetzelfde wensen voor Prins Friso

  2. Gelukkig maar dat ze dat daar niet doen.

    Het was een beangstigende ervaring destijds met mijn dochter. Het meest beangstigende was misschien nog wel om thuis te komen en te merken dat ze haar hier waarschijnlijk niet in leven gehouden zouden hebben.

  3. hoe maakt uw dochtertje het nu?

    • Dank voor de belangstelling, Shiefanie. Mijn dochter is nu volwassen. Ze kan bijna alles weer. Maar ze heeft wel een moeilijke tijd gehad. Nadat ze wakker was geworden, moest ze een heleboel dingen opnieuw leren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s