Sp!ts familie en coma

Vandaag een artikel in Sp!ts over coma. Hoe is het voor familie als iemand na een ongeval in coma raakt? Een revalidatiearts geeft commentaar. Het artikel staat hier:

http://www.spitsnieuws.nl/archives/binnenland/2012/02/’geef-mogelijk-leed-geen-voorschot’

Een actieve link is me niet gelukt, waarvoor excuus. Maar zo kom je er evengoed. Het artikel blijft enkele weken zichtbaar op Sp!tsnieuws.nl.

Hier is, met toestemming, het bovengenoemde artikel uit Sp!ts van 27-02-2012:

***

Door Bart Boersma

’Geef mogelijk leed geen voorschot’

De Koninklijke familie moet leren omgaan met de onzekere comateuze toestand van Prins Friso. Hoe doorstaan familieleden die moeilijke tijd? Gerie Jongkind vertelt over haar dochter, die zeventien jaar geleden ook enkele weken in coma lag. „Ik wilde alleen maar positief nieuws horen.”

Het dramatische nieuws over Prins Friso brengt bij Gerie Jongkind moeilijke herinneringen boven. Ze herbeleeft deze weken de toestand van haar dochter Emilie (destijds 16), die in 1995 ook enkele weken in coma lag na een fietsongeluk in Frankrijk. Net als bij Friso was ook bij haar onduidelijk of ze ooit nog zou ontwaken. „Ze kon morgen weer opstaan, maar het kon ook nog maanden of zelfs jaren duren”, vertelt Gerie. „Die onzekerheid is verschrikkelijk en onmogelijk vol te houden.”

Positieve signalen
Daarom besloot ze na drie dagen alleen nog maar op positieve signalen te letten en van een goede afloop uit te gaan. „Dat was een bewuste keuze. De eerste week snapten de artsen en verpleegkundigen die houding wel, toch probeerden ze me later ook enige realisme bij te brengen. Maar ik wilde geen voorschot nemen op mogelijk leed.”

Ze mocht Emilie maar een halfuur per dag bezoeken. Dat was te weinig, want ze had een sterk behoefte aan contact. „Ik wilde haar zien, haar hand vasthouden. Het is als een klein kind dat ziek is, die laat je ook niet alleen op een kamer. Dan praatte ik gewoon wat tegen haar aan. Over hoe het met haar was of over de omgeving. Het is te vergelijken met hoe je tegen een huisdier praat.”

Luchtig
Als er bezoek meekwam, hield ze de gesprekken luchtig. „Dan was het net een vakantietripje. Er kwamen regelmatig vrienden van Emilie langs. Dat was vaak heel gezellig. Dat klinkt gek, maar je hebt op dat moment behoefte aan luchtigheid. Al voel je wel altijd die dreigende donkere wolk die boven je hangt.” Buiten de bezoekuren zat ze voor het ziekenhuis onder het raam waar Emilie lag. Zo was ze toch nog dicht bij haar. „Misschien hoorde ze me wel.”

Larja de Letter herkent de reactie van Gerie. Ze is revalidatiearts in revalidatiecentrum Leijpark in Tilburg dat gespecialiseerd is in vroege intensieve neurorevalidatie. „Mensen schieten snel in de ontkenning. Maar het is onze taak om open en eerlijk te blijven. Toch heeft iedereen zijn eigen emotie. Anderen zijn namelijk weer te snel realistisch. Je mag natuurlijk best hoop houden.” Wel is de echte onzekerheid bij familieleden verdwenen als patiënten eenmaal op het revalidatiecentrum zijn beland. „Ze zijn dan stabiel en in een rustig vaarwater. Dan zijn mensen vooral op zoek naar tekens van leven, reacties op prikkels. De hoop overheerst.”

Negatief scenario
Maar ze confronteert de familie op de eerste dag ook meteen met het negatieve scenario: dat de patiënt niet ontwaakt en naar een verpleeghuis of gehandicaptenzorg moet. Er volgen gesprekken met een maatschappelijk werker en een neuropsycholoog. „Naasten worden ook betrokken bij de behandeling. Ze helpen dan om de patiënt prikkels te geven zoals warmte, geur en tast, en kijken of ze daarop reageren. Maar niet alle familieleden staan daarvoor open. Het is erg confronterend. Je partner leeft een normaal leven en ineens kan hij of zij niks meer. Het is een lang traject dat je met iemand in gaat om dat te accepteren.”

Gerie hoefde dat traject gelukkig niet in. Emilie ontwaakte na achttien dagen uit haar coma. „Ik wist niet wat me overkwam. Drie dagen later zat ze al zelfstandig te eten. Ondanks mijn positieve instelling had ik het me niet zo gunstig voorgesteld. Zo zie je hoe je jezelf bedriegd.” Na een zeer lang revalidatieproces, waarin ze ook weer moest leren praten, leeft Emilie nu zelfstandig.

Onweer is ook weer
Terugkijkend is Gerie ervan overtuigd dat haar methode van positief denken haar heeft geholpen. „Anders had ik het niet aangekund. Maar het vergt wel discipline”, waarschuwt ze. Om haar gevoel uit die tijd te beschrijven, verwijst ze naar rijmpje van Herman Finkers: Het is ondoenlijk zonder meer, maar ja, doenlijk is ook doenlijk, want onweer is ook weer.

De naam van Emilie is verzoek van de geïnterviewde gefingeerd.

***

Het rijmpje moet zijn: Het is ondoenlijk zonder meer/maar ondoenlijk is ook doenlijk/want onweer is ook weer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s