Maandelijks archief: maart 2012

Westers kwatrijn

Westers kwatrijn

Lees verder

Advertenties

Sonnet over coma

Locked in

Je bent in coma. Om je heen gepiep
maar je hebt geen idee wat het betekent
en je hoort stemmen ook. Iemand berekent
je vochthoeveelheid. Onbekende Miep.

Nu ergens in je arm een stekend
voorwerp. ‘Jee, wat zit-ie diep!’
zegt de verpleegster. Wel een aardig tiep,
denk je. Je vindt haar stem aansprekend.

En dan hoor je ze praten over jou
en hoeveel weken ze je nog gaan geven
de kosten lopen immers uit de klauw,

en zo zou jij toch ook niet willen leven?
Kon je maar schreeuwen: ‘Alstublieft, mevrouw!’
Maar ’t gaat niet. Je wordt drooggewreven.

© Betje Sonnetje 20 maart 2012

Hoe klinkt een limerick?

(ke)DENG ke ke DENG ke ke DENG (ke)
(ke)DENG ke ke DENG ke ke DENG (ke)
(ke)DENG ke ke DENG (ke)
(ke)DENG ke ke DENG (ke)
(ke)DENG ke ke DENG ke ke DENG (ke)

Dit is het metrum van een limerick. Het is een driedelig metrum.
Het rijmschema is aabba.

Hoe klinkt een sonnet?

(ke)DENG keDENG keDENG keDENG keDENG (ke)
(ke)DENG keDENG keDENG keDENG keDENG (ke)
(ke)DENG keDENG keDENG keDENG keDENG (ke)
(ke)DENG keDENG keDENG keDENG keDENG (ke)

(ke)DENG keDENG keDENG keDENG keDENG (ke)
(ke)DENG keDENG keDENG keDENG keDENG (ke)
(ke)DENG keDENG keDENG keDENG keDENG (ke)
(ke)DENG keDENG keDENG keDENG keDENG (ke)

(ke)DENG keDENG keDENG keDENG keDENG (ke)
(ke)DENG keDENG keDENG keDENG keDENG (ke)
(ke)DENG keDENG keDENG keDENG keDENG (ke)

(ke)DENG keDENG keDENG keDENG keDENG (ke)
ke)DENG keDENG keDENG keDENG keDENG (ke)
(ke)DENG keDENG keDENG keDENG keDENG (ke) Lees verder

Sonnet Onafwendbaar

Ik weet het wel, het moet een keer gebeuren.
’t Is onvermijdbaar, geen ontkomen aan.
Al zou ik het veel liever overslaan,
het helpt niet om te pleiten of te zeuren.

Het moet en daarom zal ik het doorstaan
mijn benen willen niet, ik moet ze sleuren
mijn wangen krijgen allerhande kleuren
en in mijn ooghoek staat een dikke traan.

Dan open ik mijn mond, ik kan niet spreken;
stil lig ik achterover op mijn rug.
Als ik kon praten, zou ik willen smeken

maar uit mijn keel komt rochelend gekuch.
Nadat minstens een middag is verstreken
hoor ik de tandarts: ‘Dat ging lekker vlug!’

sonnet 477 ©betjesonnetje 2011

Sonnet over prins Friso

Een prins ging skiën. Het was prachtig weer
hoewel gevaarlijk. Maar hij had routine.
Hij durfde best off-piste. Het alpine
landschap trok. Hij suisde als een speer

tot hij werd ingehaald door een lawine.
Het duurde een minuut of twintig eer
hij hulp kreeg. Keer op keer op keer
bewoog zijn borstkas als een trampoline.

Naar Innsbrucks ziekenhuis. Aan de machine.
Hoe gaat het verder? In een luxe sfeer
wordt hij verzorgd. Zijn brein is een ruïne.

Al skiet de prins vermoedelijk nooit meer
hij hoeft nog niet per koets of limousine
op weg te gaan naar Onze-Lieve-Heer.

Die pijn gaat nooit voorbij

Een vrouw komt met haar twee kinderen aan bij een concentratiekamp. Eén van de twee mag ze houden. Het andere zal meteen naar de gaskamers gaan. Ze moet kiezen. Welk kind zal ze naar de gaskamer sturen? Hierover gaat de film Sophie’s Choice. Het is gruwelijk, onmenselijk om zoiets van een moeder te vragen. Iedereen die een hart in z’n lijf heeft, begrijpt dat. Toch stellen we in Nederland ouders voor dezelfde keus. In 2012.

De stekker eruit
Soms loopt een kind hersenschade op. Het kan door een ongeval zijn of door een ziekte. Hersenvliesontsteking bijvoorbeeld. Of het kind wordt geboren met een ernstige handicap. Dan kan de arts besluiten om de behandeling te staken. De behandeling, dat is soms medicatie. Soms komen er machines aan te pas. En soms is de ‘behandeling’ alleen maar de voeding.

Kasplantje
Er moet een beslissing komen. Behandelen we door of niet? De arts betrekt de ouders bij de beslissing. Hij vindt het het beste om ‘de stekker eruit te trekken’. Dat raadt hij aan. Het kind zal anders een kasplantje worden, meent hij.

Onmenselijk
De ouders moeten nu kiezen wat ze liever willen: een gehandicapt kind of een dood kind. Dat is een onmenselijke keus. Net zo onmenselijk als de keus die Sophie moest maken in de film.

Gehoorzame ouders
Vaak zullen ouders de raad van de arts opvolgen. Het beroemde “experiment van Milgram” toont aan dat de meeste mensen bereid zijn om iemand te doden. Als ze daartoe worden aangemoedigd door een autoriteitsfiguur. Zoals een arts. En zo gebeurt het dan. De behandeling wordt gestaakt. Het kind sterft. De arts is gerustgesteld: de ouders waren het met hem eens.

Tevreden verder?
Maar heeft er weleens iemand onderzocht hoe het verder is gegaan met deze ouders? Hoe gaat het eigenlijk met mensen die toestemming hebben gegeven voor het overlijden van hun kind? Huppelen ze na een paar jaar blij verder? Of blijft het ze levenslang achtervolgen, net zoals het Sophie bleef achtervolgen?

Spijt en twijfel
Ik heb zulke ouders gesproken. Zij huppelden niet vrolijk verder. Integendeel. Ze bleven altijd twijfelen of ze wel de juiste keus hadden gemaakt.

Die pijn gaat nooit voorbij.