Sonnet Onafwendbaar

Ik weet het wel, het moet een keer gebeuren.
’t Is onvermijdbaar, geen ontkomen aan.
Al zou ik het veel liever overslaan,
het helpt niet om te pleiten of te zeuren.

Het moet en daarom zal ik het doorstaan
mijn benen willen niet, ik moet ze sleuren
mijn wangen krijgen allerhande kleuren
en in mijn ooghoek staat een dikke traan.

Dan open ik mijn mond, ik kan niet spreken;
stil lig ik achterover op mijn rug.
Als ik kon praten, zou ik willen smeken

maar uit mijn keel komt rochelend gekuch.
Nadat minstens een middag is verstreken
hoor ik de tandarts: ‘Dat ging lekker vlug!’

sonnet 477 ©betjesonnetje 2011

6 Reacties op “Sonnet Onafwendbaar

  1. aaaaaaaaaaaaaaarrrrrrgggghhh (ik dacht eerst dat het over in coma liggen ging.Moest even schakelen in mijn hoofd.Ja brrrrr pgggg

    • Even schakelen ja. Het herbeleven wat ik deed de afgelopen tijd, begint af te zwakken. Het zat hem vooral in ‘Die pijn gaat nooit voorbij’. Toen ik dat op schrift had staan, had ik het gevoel dat ik gezegd had wat ik zeggen wilde. Dat je ouders niet mag vragen om toestemming te geven voor het sterven van hun kind. Dat is onmenselijk. Ik heb dat zelf gelukkig niet meegemaakt – dank de hemel daarvoor – maar in Nederland wordt het zo gedaan. Verschrikkelijk.

  2. Krijg jij reacties op reacties (van jou) op berichten in mijn blog<Betje?

    • Thx Mathilde.
      Nee hoor krijg ik niet. Ik kan bij jou alleen anoniem reageren, anders lukt het niet. Zou moeten kunnen reageren met mijn WordPress ID maar dat vertikt-ie. Jouw blog herkent mij niet.

  3. Het lijkt mij echt vreselijIk als je als ouder toestemming wordt gevraagd voor sterven van je kind. Gelukkig jij niet en ik merkte dat het je goed deed om over die tijd te schrijven. Gaat het nu met je, Betje?

    Ja, raar hoor dat je geen reacties van mij op jouw reacties krijgt. Ik moest laatst lachen over je herkenning op mijn inner criticus gedoe.

    • Thx Mathilde. Ja, dat was wat me dwarszat, dat in Nederland aan ouders toestemming wordt gevraagd voor het sterven van hun kind. Het is te gruwelijk voor woorden. Toch is het hier geaccepteerde praktijk.

      Een ander nadeel van het laten sterven van mensen met ernstige hersenbeschadiging is dat je op die manier ook geen deskundigheid ontwikkelt op het gebied van revalidatie in dit soort gevallen. Als je de uitdaging niet aangaat, zul je ook geen oplossingen vinden.

      Ik voel me wat rustiger nu. Ook doordat het uit het nieuws is. Ondertussen is het voor de familie van prins Friso nog helemaal niet voorbij. De eerste maanden, of jaren, zijn juist heel zwaar. Misschien schrijf ik daar nog wel een stukje over.

      Ik zal nog eens kijken of ik me op een of andere manier kan abonneren op je blog. Zou moeten kunnen toch?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s