Categorie archief: gezondheid en ziekte

Sonnet 29: oud van dagen

als oude hecht je aan je eigen orde
maar er is naar je wijsheid weinig vraag
want het is niet de waarheid van vandaag
je kennis is wat nutteloos geworden

een jonge meid wil jou moderniseren
dat jasje kan niet, dat is uit de tijd
dan trek je maar, in je gehoorzaamheid
iets anders aan. je moet wat willen leren

van hun, zij leren immers niet van jou
je bent al blij dat ze je helpen willen
je oogt nu vlot al ben je in de rouw

gelukkig kun je nog zelfstandig eten
je slikt gedwee je dagelijkse pillen
en wacht totdat ze je een keer vergeten.

sonnet 29, 2009
alle rechten voorbehouden
overnemen zonder wijzigingen en met toestemming (zie de contactpagina)

Het recht om waardig te leven

In de afgelopen jaren hebben we in de media vaak gehoord over het recht van ouderen en zieken om waardig te sterven. Nu wil ik graag dat er ook eens wat meer aandacht komt voor het recht van ouderen en zieken om waardig te leven.

Illegale ouderenzorg

AOW-ers zijn de nieuwe criminelen. Hoezo? Lees verder

Eigen kracht ervaring

Berichtje op MSN. Minister wil ouderen voortaan thuis laten verzorgen door hun netwerk. Dat is goedkoper. Hoe ze dat wil gaan organiseren, stond er niet bij. Maar ik heb een vermoeden.
Lees verder

Wat is verbaal geweld?

Nieuwsberichtje: veel mensen die in de psychiatrie werken, hebben te maken met verbaal geweld van cliënten. Ze komen daardoor thui Lees verder

Sonnet Onafwendbaar

Ik weet het wel, het moet een keer gebeuren.
’t Is onvermijdbaar, geen ontkomen aan.
Al zou ik het veel liever overslaan,
het helpt niet om te pleiten of te zeuren.

Het moet en daarom zal ik het doorstaan
mijn benen willen niet, ik moet ze sleuren
mijn wangen krijgen allerhande kleuren
en in mijn ooghoek staat een dikke traan.

Dan open ik mijn mond, ik kan niet spreken;
stil lig ik achterover op mijn rug.
Als ik kon praten, zou ik willen smeken

maar uit mijn keel komt rochelend gekuch.
Nadat minstens een middag is verstreken
hoor ik de tandarts: ‘Dat ging lekker vlug!’

sonnet 477 ©betjesonnetje 2011

Sonnet over prins Friso

Een prins ging skiën. Het was prachtig weer
hoewel gevaarlijk. Maar hij had routine.
Hij durfde best off-piste. Het alpine
landschap trok. Hij suisde als een speer

tot hij werd ingehaald door een lawine.
Het duurde een minuut of twintig eer
hij hulp kreeg. Keer op keer op keer
bewoog zijn borstkas als een trampoline.

Naar Innsbrucks ziekenhuis. Aan de machine.
Hoe gaat het verder? In een luxe sfeer
wordt hij verzorgd. Zijn brein is een ruïne.

Al skiet de prins vermoedelijk nooit meer
hij hoeft nog niet per koets of limousine
op weg te gaan naar Onze-Lieve-Heer.

Die pijn gaat nooit voorbij

Een vrouw komt met haar twee kinderen aan bij een concentratiekamp. Eén van de twee mag ze houden. Het andere zal meteen naar de gaskamers gaan. Ze moet kiezen. Welk kind zal ze naar de gaskamer sturen? Hierover gaat de film Sophie’s Choice. Het is gruwelijk, onmenselijk om zoiets van een moeder te vragen. Iedereen die een hart in z’n lijf heeft, begrijpt dat. Toch stellen we in Nederland ouders voor dezelfde keus. In 2012.

De stekker eruit
Soms loopt een kind hersenschade op. Het kan door een ongeval zijn of door een ziekte. Hersenvliesontsteking bijvoorbeeld. Of het kind wordt geboren met een ernstige handicap. Dan kan de arts besluiten om de behandeling te staken. De behandeling, dat is soms medicatie. Soms komen er machines aan te pas. En soms is de ‘behandeling’ alleen maar de voeding.

Kasplantje
Er moet een beslissing komen. Behandelen we door of niet? De arts betrekt de ouders bij de beslissing. Hij vindt het het beste om ‘de stekker eruit te trekken’. Dat raadt hij aan. Het kind zal anders een kasplantje worden, meent hij.

Onmenselijk
De ouders moeten nu kiezen wat ze liever willen: een gehandicapt kind of een dood kind. Dat is een onmenselijke keus. Net zo onmenselijk als de keus die Sophie moest maken in de film.

Gehoorzame ouders
Vaak zullen ouders de raad van de arts opvolgen. Het beroemde “experiment van Milgram” toont aan dat de meeste mensen bereid zijn om iemand te doden. Als ze daartoe worden aangemoedigd door een autoriteitsfiguur. Zoals een arts. En zo gebeurt het dan. De behandeling wordt gestaakt. Het kind sterft. De arts is gerustgesteld: de ouders waren het met hem eens.

Tevreden verder?
Maar heeft er weleens iemand onderzocht hoe het verder is gegaan met deze ouders? Hoe gaat het eigenlijk met mensen die toestemming hebben gegeven voor het overlijden van hun kind? Huppelen ze na een paar jaar blij verder? Of blijft het ze levenslang achtervolgen, net zoals het Sophie bleef achtervolgen?

Spijt en twijfel
Ik heb zulke ouders gesproken. Zij huppelden niet vrolijk verder. Integendeel. Ze bleven altijd twijfelen of ze wel de juiste keus hadden gemaakt.

Die pijn gaat nooit voorbij.

Lieve Friso

‘Lieve Friso, (…) Wat je toestand ook is, hier in het verwende Nederland zal die onmiddellijk als ‘ondraaglijk’, ‘mensonterend’ of ‘zinloos medisch handelen’ worden bestempeld. Gelukkig kent je moeder haar pappenheimers, en houdt ze je buiten de landsgrenzen. Ze heeft groot gelijk.’ Dit schreef columnist en neurowetenschapper Victor Lamme op 24 februari 2012 in NRC.next.

Driemaal dood
Na het ski-ongeluk van prins Friso hoorden we op radio en televisie hoe zoiets in Nederland zou verlopen.

1.
Ten eerste zou de prins veel korter gereanimeerd zijn. Hij zou de Intensive Care dus waarschijnlijk niet gehaald hebben.

2.
Wat als hij toch op de Intensive Care terechtgekomen was? Dan zou hij daar na 72 uur opgegeven zijn.

3.
Wat als hij die 72 uur overleefd had en hij was daarna stabiel maar niet bij kennis? Dan zou hij in Nederland naar een verpleeghuis gaan. Na drie maanden werd daar de voedingssonde uit zijn keel getrokken. Hij zou sterven van honger en dorst.

Beter buiten Nederland
De boodschap van Lamme lijkt sprekend op de mijne. Als je leven wilt en je bent in coma geraakt, kun je beter buiten Nederland blijven. Helaas is dat niet voor iedereen weggelegd.

om de kleur van het koren

augustuswarmte op het gele veld
een racefietser racet langs. een jong gezin
kind achterop en kleiner kind voorin
passeert me kletsend. iemands ijsje smelt

bepakte fietsen rijden het perron
af. in een winkel hoor ik bitte sehr
en danke schön en kortebroekenweer
ver in een weiland landt een luchtballon

zo was het ook toen jij daar in dat bed
zand woei naar binnen door het open raam
er was een tube in je keel gezet

en al die slangen die ze vakbekwaam
en dat gepiep en alles moest ontsmet
en ik zat naast je en ik zei je naam

sonnet 6 ©BetjeSonnetje 2009