Categorie archief: gezondheid en ziekte

Sonnet 29: oud van dagen

als oude hecht je aan je eigen orde
maar er is naar je wijsheid weinig vraag
want het is niet de waarheid van vandaag
je kennis is wat nutteloos geworden

een jonge meid wil jou moderniseren
dat jasje kan niet, dat is uit de tijd
dan trek je maar, in je gehoorzaamheid
iets anders aan. je moet wat willen leren

van hun, zij leren immers niet van jou
je bent al blij dat ze je helpen willen
je oogt nu vlot al ben je in de rouw

gelukkig kun je nog zelfstandig eten
je slikt gedwee je dagelijkse pillen
en wacht totdat ze je een keer vergeten.

sonnet 29, 2009
alle rechten voorbehouden
overnemen zonder wijzigingen en met toestemming (zie de contactpagina)

Advertenties

Het recht om waardig te leven

In de afgelopen jaren hebben we in de media vaak gehoord over het recht van ouderen en zieken om waardig te sterven. Nu wil ik graag dat er ook eens wat meer aandacht komt voor het recht van ouderen en zieken om waardig te leven.

Illegale ouderenzorg

AOW-ers zijn de nieuwe criminelen. Hoezo? Lees verder

Eigen kracht ervaring

Berichtje op MSN. Minister wil ouderen voortaan thuis laten verzorgen door hun netwerk. Dat is goedkoper. Hoe ze dat wil gaan organiseren, stond er niet bij. Maar ik heb een vermoeden.
Lees verder

Wat is verbaal geweld?

Nieuwsberichtje: veel mensen die in de psychiatrie werken, hebben te maken met verbaal geweld van cliënten. Ze komen daardoor thui Lees verder

Sonnet Onafwendbaar

Ik weet het wel, het moet een keer gebeuren.
’t Is onvermijdbaar, geen ontkomen aan.
Al zou ik het veel liever overslaan,
het helpt niet om te pleiten of te zeuren.

Het moet en daarom zal ik het doorstaan
mijn benen willen niet, ik moet ze sleuren
mijn wangen krijgen allerhande kleuren
en in mijn ooghoek staat een dikke traan.

Dan open ik mijn mond, ik kan niet spreken;
stil lig ik achterover op mijn rug.
Als ik kon praten, zou ik willen smeken

maar uit mijn keel komt rochelend gekuch.
Nadat minstens een middag is verstreken
hoor ik de tandarts: ‘Dat ging lekker vlug!’

sonnet 477 ©betjesonnetje 2011

Sonnet over prins Friso

Een prins ging skiën. Het was prachtig weer
hoewel gevaarlijk. Maar hij had routine.
Hij durfde best off-piste. Het alpine
landschap trok. Hij suisde als een speer

tot hij werd ingehaald door een lawine.
Het duurde een minuut of twintig eer
hij hulp kreeg. Keer op keer op keer
bewoog zijn borstkas als een trampoline.

Naar Innsbrucks ziekenhuis. Aan de machine.
Hoe gaat het verder? In een luxe sfeer
wordt hij verzorgd. Zijn brein is een ruïne.

Al skiet de prins vermoedelijk nooit meer
hij hoeft nog niet per koets of limousine
op weg te gaan naar Onze-Lieve-Heer.