Tagarchief: hersenletsel

Ariel Sharon wakker

Van Wikipedia
De vroegere Israëlische premier Ariel Sharon (geboren 1928) is ontwaakt uit zijn coma. ‘Als hij wakker is, kijkt hij me aan en hij beweegt zijn vingers wanneer hem dat gevraagd wordt,’ aldus zijn zoon Gilad in een telefonisch interview in oktober 2011. Sharon raakte in januari 2006 in een diep coma, waarna hij jarenlang in een vegetatieve toestand verkeerde. Het coma volgde op een aantal hersenbloedingen en operaties.

Sharon kijkt zijn zoon aan wanneer hij wakker is. Hij beweegt zijn vingers wanneer hem dat gevraagd wordt. Het lijkt misschien niet zo indrukwekkend. Maar dat is het wel. Het betekent dat hij kan horen en zien, dat hij taal begrijpt en dat hij niet helemaal verlamd is. Het betekent dat hij kan leren om een elektrische rolstoel te bedienen. Het betekent dat hij een aangepaste telefoon kan leren gebruiken. En een toetsenbord. Dat hij een beeldscherm af kan lezen. Zo kan hij op aangepaste wijze een gesprek voeren. Hij kan mailen en tekstberichten verzenden. Ariel Sharon kan gaan revalideren.

Ik vind het fantastisch nieuws. Ik wou dat we in Nederland comapatiënten ook alle tijd zouden geven die ze nodig hebben om wakker te worden.

Advertenties

Hersenletsel en euthanasie

In Nederland laten we mensen heel makkelijk doodgaan. Ben je in coma, heb je een open ruggetje, ben je oud genoeg geworden? Ga maar dood. Al heel snel vinden we het lijden ondraaglijk en/of het leven niet meer de moeite waard. En dan slaan we onszelf op de borst omdat we zo weldenkend en modern zijn. En vooral ook zo realistisch. Het lijkt wel of we lijden aan een collectieve depressie, een collectieve doodswens.

Image

Voor de verzekering is het goedkoop om mensen dood te laten gaan. Als je ernstig zieken niet behandelt, dan bespaart dat een boel kosten. Besparen op kosten is de makkelijkste manier om de winst te verhogen. De dominee bedenkt de moraal en de koopman telt zijn centen. Het realisme waar wij zo trots op zijn, is het realisme van de koopman.

Zo gaat het gelukkig niet overal. In Oostenrijk, waar prins Friso in coma raakte, en in Frankrijk, waar het mijn dochter overkwam, hebben ze meer respect voor het leven dan wij hier. Wie bepaalt er welk mensenleven de moeite waard is en welk niet meer? Dat bepaalt de arts. Als je op dat punt terechtkomt, moet je hopen dat het een buitenlandse arts is die zich over je bed buigt.