Tagarchief: Nederland

Euthanasie verdwenen uit zoekresultaten

De afgelopen dagen heb ik een aantal berichten geplaatst met als tag ‘euthanasie’. Op de zoekpagina van WordPress was dit een mogelijk onderwerp, een tag die je kon aanklikken. Het woord stond in de tagwolk van WordPress.

Voorstanders
Onder die tag stonden berichten van andere mensen en sinds kort dus ook de mijne. De andere bloggers over dit onderwerp zijn overwegend voorstanders. En dat is prima natuurlijk. Ik lees wat zij te zeggen hebben en denk erover na. Vandaag wilde ik weer eens kijken wat zij over het onderwerp gemeld hadden.

Verdwenen
Maar de tag ‘Euthanasie’ was uit de wolk verdwenen. Toen heb ik het woord maar ingetikt in het zoekvakje. Dat leverde een pagina op met overwegend buitenlandse berichten die tot zes jaar oud waren. De recente Nederlandse discussie over het onderwerp is van WordPress verdwenen. Merkwaardig.

Advertenties

Is herstel na ernstige hersenschade mogelijk?

Vanaf de krantenstandaard bij Albert Heijn keek ze me aan: koningin Beatrix. Haar altijd goudblonde haar zat keurig in de krul, maar haar gezicht zag eruit als een gerimpeld appeltje. Zorgelijk, moe. De foto was gemaakt in Londen, waar ze op bezoek was bij haar zoon Friso, die daar revalideert. In Nederland kan hij niet terecht.

Hollandse somberheid

In de afgelopen weken, sinds het ski-ongeluk van prins Friso, zijn we gebombardeerd met meningen van Nederlandse deskundigen. De somberheid spatte ervan af. Steeds opnieuw kreeg ik het idee dat Nederlandse artsen vonden dat de Oostenrijkers hem te veel hulp geboden hadden. Ze hadden hem dood moeten laten gaan. Dat is wat in Nederland gebeurd zou zijn.

Kans

Maar de Oostenrijkers hebben hem niet dood laten gaan. Ze hebben hun uiterste best voor hem gedaan. Daardoor heeft hij nu nog een kans. Alleen, in Nederland gaat hij die kans niet krijgen. Daar moet hij voor naar het buitenland.

Schandelijk

Verderop in de krant staat er nog een artikeltje over. Neuroloog Laureys, hoofd van de Coma Science Group in Luik, zegt: ‘In Nederland is er geen goede opvang van comapatiënten, tenzij ze nog geen 25 jaar zijn. Ik vind dat niet te verantwoorden. In Londen heeft hij nu de mogelijkheid (…) aan zijn herstel te werken. Ik zou dat meer comapatiënten uit uw land gunnen.’ De manier waarop Nederland met comapatiënten omgaat, noemt Laureys ‘schandelijk.’

Laat maar doodgaan

‘Ja maar,’ hoor je dan in Nederland, ‘bij ernstige hersenschade is herstel niet mogelijk. Zo iemand heeft niets meer aan zijn leven. Je kunt hem daarom beter dood laten gaan.’

De weg naar herstel

Het was een Franse arts die me voor het eerst uitlegde dat ook bij ernstige hersenschade herstel mogelijk is. Ik heb dat goed in mijn oren geknoopt toen mijn kind er zo aan toe was. Toen we vertrokken naar Nederland, had ze een gunstige prognose. Maar, vertelde me een andere Franse arts, het was nu heel belangrijk dat ze gestimuleerd werd. Het herstel ging niet vanzelf gebeuren. Er moest aan gewerkt worden. Hard gewerkt.

Hollands ‘realisme’

Terug in Nederland, bleken de Nederlandse deskundigen er anders over te denken. Het was een kwestie van afwachten, meenden zij. De eerste maanden kon er wel wat spontaan herstel optreden. Daarna zou het over zijn. Toen ik vroeg om een stimuleringsprogramma, was ik een slechte moeder: ik stelde te hoge eisen aan haar. Ik moest ‘realistisch’ zijn.

Dankzij de Franse gezondheidszorg

Ik heb niet aan het Hollandse ‘realisme’ toegegeven. Ik ben gewoon met haar gaan werken aan haar herstel. Het heeft jaren en jaren geduurd, zonder noemenswaardige hulp uit de medische hoek. In Nederland geloven we namelijk niet in herstel bij ernstige hersenschade. Maar ik was met haar in Frankrijk geweest.

Opnieuw de taal leren

Mijn dochter moest, nadat ze wakker was geworden, opnieuw leren praten. Een stuk van haar hersenen dat belangrijk is voor de taal, was ernstig beschadigd. Ze had afasie, taalstoornissen. Ik had gedacht dat ze daarvoor hulp zou krijgen van een logopediste. Dat bleek heel erg tegen te vallen. Ik heb van armoe zelf maar een programma voor haar ontwikkeld. Een paar jaar later haalde ze haar MAVO-diploma, met Nederlands en Engels op hetzelfde niveau als vóór haar letsel. Gisteren had ik haar aan de telefoon. Je hoort niets meer aan haar. Ze klinkt volkomen normaal. Heeft dit lang geduurd? Ja, jaren en jaren. Was het veel werk? Enorm. Was het de moeite waard? Volkomen.

Dank

Ik dank nog iedere dag de Voorzienigheid dat ze haar letsel opliep in Frankrijk en niet in Nederland.

Lees je nu de homepage en wil je delen of reageren? Klik op ‘Reageren’ of op de titel van het bericht. Je krijgt dan de knoppen te zien voor o.a. Facebook en Twitter. Vind je dit een belangrijk bericht? Dat kun je aangeven met Beoordelen en/of Like. De zoekprogramma’s halen het dan meer naar voren. Thx

Behandeling Friso bestaat niet in Nederland

Door de situatie rondom prins Friso ben ik aan het herbeleven wat er gebeurde na het vakantie-ongeluk van mijn toen 16-jarige dochter. Ergens heb ik gehoopt dat de zorg voor (ex-)comapatiënten in Nederland nu beter geregeld zou zijn dan destijds. Maar het is niet zo. Er bestaat een behandeling die geschikt is voor prins Friso, maar in het zuinige Nederland kun je die alleen maar krijgen als je niet ouder bent dan 25 jaar. Laat maar doodgaan, is hier het devies. Ik schrik er nog steeds van.

Il faut la stimuler!

Een week nadat mijn dochter het letsel had opgelopen, kreeg ik, net als de familie van Friso nu, te horen dat ze zeer ernstige hersenschade had en dat het niet met zekerheid te zeggen was of ze ooit nog wakker zou worden. Dat vonden de artsen in Lille, Frankrijk, geen reden om de behandeling te stoppen – zoals hier waarschijnlijk gebeurd zou zijn. Ze bleven onverminderd hun best voor haar doen. Ongeveer 18 dagen na haar ongeval kwam ze bij. Op dag 21 ging ze met een goede prognose terug naar Nederland. De intensivist maakte me met veel nadruk duidelijk wat ze nodig had voor haar herstel: ‘Il faut la stimuler!’ U moet haar stimuleren! Op dat moment begreep ik nog niet hoe belangrijk die aanwijzing was.

In Nederland

In Nederland kwam ze in een gewoon ziekenhuis terecht. De neuroloog bekeek de foto’s en zag dat het zeer ernstig was. Hij liet nog een scan van haar hoofd maken en allerlei andere onderzoeken doen waar ik het belang nooit van heb ingezien. Ik had gedacht dat er een programma voor haar revalidatie zou worden uitgewerkt. Maar zo bleek het niet te gaan.

Onwetendheid

Ik had de indruk dat de medewerkers van dat ziekenhuis nog nooit gehoord hadden van het soort behandeling dat mijn kind in Frankrijk had gehad, en al helemaal niet van het idee dat ze nu vooral veel gestimuleerd moest worden. Als ik nu naar de televisie kijk en die ‘deskundigen’ hoor praten, denk ik dat ze er nu, 17 jaar later, nog steeds niet van gehoord hebben.

De Nederlandse ziekenhuismedewerkers wisten weinig van hersenletselrevalidatie. Ze dachten, net als de intensivist die uitleg gaf over de revalidatie van prins Friso, dat zo iemand vooral goed verzorgd moest worden. Toch was dat plaatselijke ziekenhuis toevallig precies wat mijn dochter nodig had voor haar revalidatie.

Toevallig ging het goed

Mijn kind was geplaatst op een gezellige tienerafdeling. Er waren pedagogisch medewerksters die spelletjes met haar deden. Door  haar leeftijd kon ze gebruik maken van de ziekenhuisschool, waar het onderwijs speciaal op haar werd afgestemd. Haar vele vrienden en vriendinnen konden makkelijk bij haar op bezoek komen en dat deden ze dan ook veel. Ze zag dus een heleboel mensen en die mensen probeerden met haar te communiceren. Daardoor kreeg ze haar taal weer terug. Il faut la stimuler!

Iemand is in coma. Je legt hem op een stil kamertje en verzorgt hem goed. Zo gaat hij niet wakker worden. Iemand anders is net bijgekomen uit coma. Je legt haar op een stil kamertje en verzorgt haar goed. Op die manier zul je weinig herstel zien. Il faut la stimuler!

Dom geklets

In de berichtgeving rond prins Friso hoor ik nu steeds weer dat domme geklets, alsof het herstel een kwestie van afwachten is, iets waar je geen invloed op kunt uitoefenen. Maar ik heb het anders geleerd in Lille. De revalidatie van mijn dochter is voor mij een enorme klus geweest, maar ze kan bijna alles weer. Ze heeft een goed leven en ze is er blij mee.

Dus …

Duizend maal dank, dokter Fesard uit Lille!