Tagarchief: versterving

Sonnet over coma

Locked in

Je bent in coma. Om je heen gepiep
maar je hebt geen idee wat het betekent
en je hoort stemmen ook. Iemand berekent
je vochthoeveelheid. Onbekende Miep.

Nu ergens in je arm een stekend
voorwerp. ‘Jee, wat zit-ie diep!’
zegt de verpleegster. Wel een aardig tiep,
denk je. Je vindt haar stem aansprekend.

En dan hoor je ze praten over jou
en hoeveel weken ze je nog gaan geven
de kosten lopen immers uit de klauw,

en zo zou jij toch ook niet willen leven?
Kon je maar schreeuwen: ‘Alstublieft, mevrouw!’
Maar ’t gaat niet. Je wordt drooggewreven.

© Betje Sonnetje 20 maart 2012

Die pijn gaat nooit voorbij

Een vrouw komt met haar twee kinderen aan bij een concentratiekamp. Eén van de twee mag ze houden. Het andere zal meteen naar de gaskamers gaan. Ze moet kiezen. Welk kind zal ze naar de gaskamer sturen? Hierover gaat de film Sophie’s Choice. Het is gruwelijk, onmenselijk om zoiets van een moeder te vragen. Iedereen die een hart in z’n lijf heeft, begrijpt dat. Toch stellen we in Nederland ouders voor dezelfde keus. In 2012.

De stekker eruit
Soms loopt een kind hersenschade op. Het kan door een ongeval zijn of door een ziekte. Hersenvliesontsteking bijvoorbeeld. Of het kind wordt geboren met een ernstige handicap. Dan kan de arts besluiten om de behandeling te staken. De behandeling, dat is soms medicatie. Soms komen er machines aan te pas. En soms is de ‘behandeling’ alleen maar de voeding.

Kasplantje
Er moet een beslissing komen. Behandelen we door of niet? De arts betrekt de ouders bij de beslissing. Hij vindt het het beste om ‘de stekker eruit te trekken’. Dat raadt hij aan. Het kind zal anders een kasplantje worden, meent hij.

Onmenselijk
De ouders moeten nu kiezen wat ze liever willen: een gehandicapt kind of een dood kind. Dat is een onmenselijke keus. Net zo onmenselijk als de keus die Sophie moest maken in de film.

Gehoorzame ouders
Vaak zullen ouders de raad van de arts opvolgen. Het beroemde “experiment van Milgram” toont aan dat de meeste mensen bereid zijn om iemand te doden. Als ze daartoe worden aangemoedigd door een autoriteitsfiguur. Zoals een arts. En zo gebeurt het dan. De behandeling wordt gestaakt. Het kind sterft. De arts is gerustgesteld: de ouders waren het met hem eens.

Tevreden verder?
Maar heeft er weleens iemand onderzocht hoe het verder is gegaan met deze ouders? Hoe gaat het eigenlijk met mensen die toestemming hebben gegeven voor het overlijden van hun kind? Huppelen ze na een paar jaar blij verder? Of blijft het ze levenslang achtervolgen, net zoals het Sophie bleef achtervolgen?

Spijt en twijfel
Ik heb zulke ouders gesproken. Zij huppelden niet vrolijk verder. Integendeel. Ze bleven altijd twijfelen of ze wel de juiste keus hadden gemaakt.

Die pijn gaat nooit voorbij.

Lieve Friso

‘Lieve Friso, (…) Wat je toestand ook is, hier in het verwende Nederland zal die onmiddellijk als ‘ondraaglijk’, ‘mensonterend’ of ‘zinloos medisch handelen’ worden bestempeld. Gelukkig kent je moeder haar pappenheimers, en houdt ze je buiten de landsgrenzen. Ze heeft groot gelijk.’ Dit schreef columnist en neurowetenschapper Victor Lamme op 24 februari 2012 in NRC.next.

Driemaal dood
Na het ski-ongeluk van prins Friso hoorden we op radio en televisie hoe zoiets in Nederland zou verlopen.

1.
Ten eerste zou de prins veel korter gereanimeerd zijn. Hij zou de Intensive Care dus waarschijnlijk niet gehaald hebben.

2.
Wat als hij toch op de Intensive Care terechtgekomen was? Dan zou hij daar na 72 uur opgegeven zijn.

3.
Wat als hij die 72 uur overleefd had en hij was daarna stabiel maar niet bij kennis? Dan zou hij in Nederland naar een verpleeghuis gaan. Na drie maanden werd daar de voedingssonde uit zijn keel getrokken. Hij zou sterven van honger en dorst.

Beter buiten Nederland
De boodschap van Lamme lijkt sprekend op de mijne. Als je leven wilt en je bent in coma geraakt, kun je beter buiten Nederland blijven. Helaas is dat niet voor iedereen weggelegd.

Euthanasie verdwenen uit zoekresultaten

De afgelopen dagen heb ik een aantal berichten geplaatst met als tag ‘euthanasie’. Op de zoekpagina van WordPress was dit een mogelijk onderwerp, een tag die je kon aanklikken. Het woord stond in de tagwolk van WordPress.

Voorstanders
Onder die tag stonden berichten van andere mensen en sinds kort dus ook de mijne. De andere bloggers over dit onderwerp zijn overwegend voorstanders. En dat is prima natuurlijk. Ik lees wat zij te zeggen hebben en denk erover na. Vandaag wilde ik weer eens kijken wat zij over het onderwerp gemeld hadden.

Verdwenen
Maar de tag ‘Euthanasie’ was uit de wolk verdwenen. Toen heb ik het woord maar ingetikt in het zoekvakje. Dat leverde een pagina op met overwegend buitenlandse berichten die tot zes jaar oud waren. De recente Nederlandse discussie over het onderwerp is van WordPress verdwenen. Merkwaardig.

Coma en mensenrechten

Artikel 2

Een ieder heeft aanspraak op alle rechten en vrijheden, in deze Verklaring opgesomd, zonder enig onderscheid van welke aard ook.

Artikel 3

Een ieder heeft het recht op leven, vrijheid en onschendbaarheid van zijn persoon.

Artikel 5

Niemand zal onderworpen worden aan folteringen, noch aan een wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing.

Artikel 6

Een ieder heeft, waar hij zich ook bevindt, het recht als persoon erkend te worden voor de wet.

Overgenomen uit de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, zoals aanvaard door de Verenigde Naties.

Wat wij in Nederland doen met comapatiënten, is in strijd met de Rechten van de Mens.

Die hele praktijk van ‘versterven’ is in strijd met de mensenrechten, alleen al om de wreedheid, de onmenselijkheid ervan.